از لالـه‌زار تـوحـیـد آتـش زبـانه می‌زد            گل گـشته بود پـرپـر، بلبل ترانه می‌زد

در گلشن ولایت، یک نوشکفته گل بود            گر می‌گذاشت گلچین، آن گل جوانه می‌زد

من ایـسـتـاده بـودم، دیـدم که مـادرم را            دشمن گهی به کوچه، گاهی به خانه می‌زد

گاهی به پشت و پهلو، گاهی به دست و بازو            گاهی به چشم و صورت، گاهی به شانه می‌زد

گـردیـده بود قـنـفـذ، هم‌دست با مـغـیره            او با غلاف شمشیر، این تازیانه می‌زد

وقتی که باغ می‌سوخت، صیاد بی‌مروت            مـرغ شکـسـته‌پـر را در آشـیانه می‌زد

با چشم خویش دیـدم جان دادن پـدر را            از نـالـه‌ای که مـادر در آسـتـانه می‌زد

این روزها که می‌دید موی مرا پریشان            با اشک دیده می‌شست، با دست شانه می‌زد

هنگام شرح این غم، از قلب زار (میثم)            مـانـنـد خــانـۀ مـا آتـش زبــانـه مـی‌زد